บทที่ 11 11 หลานชายคนโปรด
โปรด: ป่านนี้เค้กคงอิจฉาแล้วว่ะ
BB: อัปเดตชีวิตหน่อยเพื่อน ใครได้งานทำที่ไหนแล้วบ้าง?
N: วันจันทร์มีนัดสอบสัมภาษณ์ที่เนซ สเปซ -_-
คุณชมพู: น้ำถูกเนซสเปซเรียกสัมภาษณ์เหรอ
โปรด: แล้วเธอล่ะ ชมพู ได้ที่ไหน
คุณชมพู: เอส ดีไซน์
หลังจากได้อ่านข้อความของบัวชมพูแล้ว โปรดก็หายเงียบไปไม่ได้ตอบข้อความของเพื่อน ๆ อีกเลย
N: ฮือ.... ทำไมเราไม่ได้ทำงานที่เดียวกันด้วยเนี่ย เซ็งซะมัดเลย
ภูผา: แล้วสาวอีกคนล่ะ นุ่มนิ่ม! ได้งานทำหรือยัง
นุ่มนิ่ม: อยู่นี่ ๆ ฉันได้ที่เอสเธอร์ วันจันทร์เริ่มงานเหมือนกัน
BB: แหม ๆ อีกแล้วนะ พวกแกสองคนเนี่ย
นิว: ฮั่นแน่! ใช่ ใช่ไหมครับ พูดมาเลยดีกว่าว่าคบกันแล้ว
นุ่มนิ่ม: อะไร ๆ มันไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันไปหาข้าวกินก่อน
BB: หนีตลอดเลยนะ นุ่มนิ่ม
เสียงแจ้งเตือนข้อความในกรุ๊ปไลน์ก็รัวกระหน่ำ บรรดาเพื่อน ๆ จอมแสบที่ซุ่มอ่านอยู่ต่างก็พากันรุมแซวคู่รักป้ายแดงอย่างสนุกสนาน ทั้งรูปสติกเกอร์ล้อเลียน ข้อความแซวเรื่องด้ายแดง และการจับคู่ให้ไปนั่งโต๊ะทำงานติดกัน ทำเอานุ่มนิ่มที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่ทางบ้านถึงกับไปไม่เป็น พิมพ์ตอบปฏิเสธไม่ทัน จนสุดท้ายทนความเขินอายและเสียงแซวไม่ไหว กดออกจากห้องแชตหนีหายเข้ากลีบเมฆไปในพริบตา
ทว่า… การหนีออกจากกลุ่มของนุ่มนิ่มยิ่งทำให้มาร์วินที่โดนเพื่อนรุมทึ้งแซวในแชตเดียวกันอยู่ ทนแรงกดดันไม่ไหวตามไปติด ๆ ด้วยการปิดหน้าจอแชตไลน์ตามสาวเจ้าไปติด ๆ อีกคน เล่นเอาเพื่อน ๆ ที่เหลืออย่าง ภูผา นิว บัวชมพู บีบีและน้ำ ถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ พากันแคปหน้าจอแชตมาหัวเราะร่าเริงในแชตส่วนตัวกันอย่างครื้นเครง เป็นสัญญาณเริ่มต้นชีวิตวัยทำงานที่เต็มไปด้วยสีสันและความอลเวงของเดอะแก๊งอย่างแท้จริง
เมื่อข่าวการสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีของหลานชายแพร่กระจายไปทั่วบ้านศรีอนันต์ คุณปู่ เอกอาทิตย์ ศรีอนันต์ ก็มิได้นิ่งเฉย ชายชราผู้เป็นเสาหลักของตระกูลสั่งให้คนในบ้านรีบติดต่อและเชิญหลานชายคนโปรดมาพบที่บ้านทันทีที่เขาเดินทางถึงกรุงเทพฯ
บ้านหลังใหญ่ทรงไทยประยุกต์สีขาวสลับน้ำตาลเข้มตั้งตระหง่านสง่าท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาตลอดทั้งวัน ภายในมีห้องนอนถึงหกห้อง ทุกมุมยังคงกลิ่นอายของความเก่าแก่และความอบอุ่นที่เอกณัฐคุ้นเคยตั้งแต่วัยเด็ก แต่สำหรับเขาแล้ว ที่นี่กลายเป็นสถานที่ห่างเหินมานานหลายปี
เอกภพ ผู้เป็นลูกชายคนโตของคุณปู่ แม้จะจบการศึกษาด้านบริหารธุรกิจ แต่หัวใจของเขากลับไม่เคยผูกพันกับงานเอกสารหรือการประชุมใด ๆ เขาหลงใหลในเสียงเพลงและการเล่นดนตรีมากกว่า จึงตัดสินใจพาภรรยา ณัฐสิริ ย้ายออกจากบ้านใหญ่ไปเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ที่มีเวทีสำหรับนักร้องหน้าใหม่และลูกค้าที่อยากผ่อนคลายกับดนตรีสด ชีวิตเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้น คือสิ่งที่ทั้งคู่เลือก
บ่ายวันนั้น ขณะที่เครื่องบินจากเชียงใหม่เพิ่งแตะล้อลงบนรันเวย์สุวรรณภูมิ เอกภัทร ผู้เป็นอา ก็ขับรถมาถึงด้วยตัวเองโดยไม่รอให้ใครไปรับแทน
“ไฮ!” เสียงเรียกดังขึ้นท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่
เอกณัฐหันไปตามเสียง ดวงตาคู่นั้นวาบด้วยความประหลาดใจก่อนจะเปล่งเสียงอย่างไม่แน่ใจ
“อาภัทร…?”
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายิ้มกว้างจนตาเหลือก เขายกมือขึ้นปาดผมแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้นปนขบขัน
“เฮ้ย… หลานฉันจริง ๆ ด้วย! ไอ้หนู นี่แกโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย อาจำหน้าแกแทบไม่ได้เลย ต้องรอให้แกทักก่อนถึงจะกล้าเชื่อตาตัวเอง”
“สวัสดีครับ อาภัทรมาได้ยังไงครับเนี่ย” เอกณัฐเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ขณะที่ยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท ดวงตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเอกภัทรด้วยความประหลาดใจปนดีใจ
“อาก็มารับแกน่ะสิ ไป กลับบ้านกัน ปู่แกบ่นคิดถึงและอยากเจอแกมากเลยนะ กี่ปีแล้วนะ.... โห สิบปี! หลานฉันเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”
เอกภัทรยิ้มกว้างจนรอยย่นที่หางตาชัดขึ้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นปนตื่นเต้น ก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่หลานชายเบา ๆ อย่างเอ็นดู สายตาของเขากวาดมองจากศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังประเมินการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาสิบปีที่ไม่ได้พบกัน
“เฮ้อ.... แล้วหล่อไหมล่ะ” เอกณัฐหัวเราะเบา ๆ อย่างเก้อเขิน มือยกขึ้นเกาหลังศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าของเขาที่เคยกลมมนในวัยเด็กบัดนี้มีโครงหน้าคมชัดขึ้นตามวัย
“ฮ่า ๆ ก็ต้องหล่อสิว่ะ บ้านเราลูกชายหล่อทุกคนอยู่แล้ว”
เสียงหัวเราะดังก้องของเอกภัทรทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหันมามองบ้างเป็นบางครั้ง เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทางขำขัน ก่อนจะพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“พ่อบอกอาเหรอ ว่าผมจะมาอยู่กรุงเทพ?” เอกณัฐเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ขณะที่ทั้งคู่เริ่มเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ
“แน่นอนสิ พ่อแกโทรมาบอกตั้งแต่แกเรียนจบแล้ว ขอโทษทีที่พวกเราไม่ได้ไปงานรับปริญญาแกเลย พ่อแกเขามาบอกตอนใกล้วัน ไม่มีใครว่างเลย” น้ำเสียงของเอกภัทรแผ่วลงเล็กน้อยด้วยความเสียดาย ก่อนจะหันไปมองหลานชายอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรหรอกครับอา ผมเข้าใจ” เอกณัฐส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เขารู้ดีถึงภาระหน้าที่ของทุกคนในบ้านใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบ
“แต่แกก็เป็นบัณฑิตเหรียญทองนี่หว่า เก่งสุดยอดเลยนะไอ้หลานชาย”
เอกภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมอย่างจริงใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นตบหลังหลานชายอีกครั้งอย่างภาคภูมิ ดวงตาของเขาวาววับด้วยความภูมิใจในตัวหลานชายที่เติบโตขึ้นมาอย่างน่าทึ่ง
